Fotocollage

Home

Levensloop

In memoriam

Contact

In 2005 hadden we besloten om niet op vakantie te gaan maar de tuin op te knappen. De tuin was al jaren bij ons beiden een ding waar we tegen op zagen, maar het moest er eens van komen. Dat project heeft zich afgespeeld in de maanden mei en juni. In die tijd kreeg Corrie ook last van dikke enkels en knieën en pijn aan gewrichten zoals diezelfde enkels en knieën maar ook schouders, ellebogen en polsen.
Zij is er diverse keren voor naar de huisarts geweest die het allemaal afdeed met overgangsklachten. In het begin geloof je dat nog ook, totdat zij voor de derde of vierde keer met een kluitje in het riet werd gestuurd. Op dat moment dacht ik "dat kan niet meer waar zijn, ik ga mee naar de huisarts". Zo gezegd zo gedaan. Na veel over en weer gepraat is er uiteindelijk besloten om haar naar de reumatoloog te laten gaan. De afspraak daarvoor was gemaakt maar ja je kent dat wel vakantie tijd dus een wachttijd van zo'n 6 weken.
In de ca twee weken voor die afspraak kreeg ze ook nog wat aan haar vingers. De toppen werden dikker en haar vingernagels werden breder en bol.
Corrie's zus en zwager (Aline en Rick) gingen op vakantie en het weekeinde voor die bewuste afspraak zijn we, omdat we aan het fietsen waren, even langs gefietst om hen een goede vakantie te wensen. Gezeten in de tuin zei Rick op een moment dat Cor naar de huisarts moest omdat die vingers een naam hadden (trommelstokvingers) en dat het moest worden nagekeken. Op woensdag 30 augustus heeft Cor een afspraak gemaakt bij de huisarts. daar zat op dat moment een co-assistente die bedenkelijk keek en de huisarts er bij haalde. Kortom zij heeft een verwijzing gekregen voor een thoraxfoto. Die is die middag nog gemaakt omdat Stephanie daar op stond. De volgende dag heeft Corrie, omdat ze dat was vergeten, de dokter om ca. 08.45 uur gebeld met de vraag wanneer de uitslag van de foto er zou zijn. De assistente zei dat de uitslag ongeveer 2 dagen zou duren maar dat de praktijk die vrijdag gesloten zou zijn dus dan zou het maandag worden. Corrie reageerde daarop met dat de reumatoloog die vrijdag ook wel bij de foto zou kunnen. Maar om ca. 9.45 uur werd ze door de assistente gebeld met de mededeling dat ze om 10.00 uur bij de huisarts moest komen omdat er wat op de foto was gevonden.
Iedereen zou zich rot schrikken, zo ook Corrie. Zij belde mij in paniek op en vertelde het verhaal. Ik moest uit Heerjansdam komen dus kon onmogelijk zo snel in Spijkenisse zijn dus zei ik, "bel dan Stephanie en vraag of zij mee kan?" Waarna ik dan z.s.m. naar de huisarts zou komen. Zo gezegd zo gedaan. Toen ik bij de huisartsenpraktijk aan kwam was zij nog niet binnen dus samen zijn wij naar binnen gegaan en hebben het vreselijke nieuws aangehoord. Op het moment dat ze tegen je zeggen dat er longkanker bij je is geconstateerd, wordt de grond onder je voeten weggeslagen overigens ook bij de partner. De huisarts heeft wel direct een afspraak gemaakt met de longarts in het Ruwaard van Puttenziekenhuis.
Nadat we bij de huisarts zijn weg gegaan moesten we nog naar huis om de patiëntenkaart op te halen. Thuis gekomen wilde ze ook nog even een kopje koffie om de spanning even te laten wegzakken. Na de koffie zijn we naar het RPZ gegaan en kwamen bij de longpolie waar de assistente al naar de huisarts aan het telefoneren was om te vragen waar we bleven. Toen we dan bij de longarts naar binnen waren vroeg hij of we wel wisten waarvoor we daar waren? Cor was door de schrik wat onverschillig geworden waarbij ze ook nog het gevoel had daar niet voor zichzelf te zijn, en zei "natuurlijk weten we dat, we zijn niet gek". Dr. de Groot keek ons drieën eens aan en ging zijn verhaal vertellen. Het kwam hier op neer dat er een tumor van ongeveer 3 cm in haar long zat. Hij vertelde ook dat longkanker een zeer vervelende ziekte was waaraan 70% overlijdt. Op de opmerking van Thijs dat hij Cor nog niet kon missen zei de Groot, dat dit nog niet ging gebeuren. Hij zei dat de tumor operabel was, dat er waarschijnlijk een lobectomie zou gebeuren en dat dit z.s.m. zou gaan. We zijn met een redelijk optimistisch gevoel weggegaan. We kregen ook een aantal data mee voor onderzoeken zoals hartfilm, longfunctietest, CTscan en een bronchoscopie. En een datum voor de uitslag. Op de vrijdag dat we voor de bronchoscopie naar Dr. de Groot moesten zei hij vooraf wat belangrijke dingen. Ten eerste dat de CTscan niets had laten zien dat we nog niet wisten dus dat betekende dat er nog steeds maar een tumor was en geen uitzaaiingen. Ten tweede en dat was nog belangrijker, er was in de lymfeklieren niets gevonden. Twee weken nadat het bestaan van de tumor duidelijk werd kregen wij de uitslag te horen van de bronchoscopie, tenminste dat was de bedoeling. Op die bewuste woensdag vertelde Dr. de Groot dat de bronchoscopie niet had opgeleverd wat de bedoeling was er waren wel biopten genomen maar hij had klaarblijkelijk naast de tumor zitten prikken. Hij gaf ons twee mogelijkheden of een nieuwe bronchoscopie of een punctie maar hij zei er bij dat de punctie wat risicovoller was, maar liet ons de keuze. Omdat Cor van de bronchoscopie veel last had gehad was dat voor haar een heel moeilijke keuze, maar uiteindelijk besloot ze wel voor een bronchoscopie te gaan alleen wel onder een roes. We moesten ook nog naar Antwerpen voor een PETscan omdat die nog nauwkeuriger was dan een CT.
's Maandags daarop zijn we naar Antwerpen gegaan voor de PETscan.
De dag daarop mochten we gelijk met de foto's naar Dr. de Groot komen.
Toen hij de enveloppe openmaakte en er in keek zei hij, "een goede uitslag! Als ik jullie was ging ik koffie met gebak halen!" Natuurlijk hebben we dat gedaan. Ook vertelde hij dat Corrie die vrijdag met de chirurg zou worden besproken om haar de week daarop te kunnen opereren. Zij zou een lobectomie krijgen. In de tussentijd was er ook nog een tweede bronchoscopie gemaakt en omdat die weer niets opleverde een longpunctie waaruit duidelijk werd dat het een niet kleincellige tumor was.
De week erop werden we op dinsdag laat in de middag gebeld om naar Dr. de Groot te komen om 17.30 uur. Hij vertelde dat hij toch nog een tussenstap zou gaan doen omdat (en dat was nieuws voor ons) op de PETscan een lymfekliertje te zien was wat licht opkleurde. Hij zei er bij dat de verslaggever van de PETscan er van had gezegd dat het zeer waarschijnlijk geen tumorweefsel maar een ontstekingsreactie was. Er zou toch worden overgegaan tot een mediastinoscopie. De volgende dag zou die worden uitgevoerd. Corrie moest daarvoor een nacht in het ziekenhuis blijven. De volgende dag werden we opgevangen door de chirurg Dr. van Beek die zei dat het in Nederland een afspraak was dat bij een oplichtende lymfeklier er een kijkoperatie volgde.
De operatie is gedaan en de volgende dag toen ik haar ophaalde kregen we een afspraak voor bijna twee weken later omdat van Beek op vakantie was.
Overigens de biopten lieten geen tumorweefsel zien.
Daarna kon er weer een operatiedatum worden vastgesteld. Echter voor het zover was kreeg Cor behoorlijk last van haar rug in de buurt van waar de tumor ongeveer moest zitten daarbij kreeg ze ook last van kortademigheid.
Na Dr. de Groot gebeld te hebben kregen we de opdracht naar de spoedeisende hulp te gaan. Daar is de Groot er bij geweest en er bleek dat zij vocht achter de longen had (pleuritis) ze is opgenomen en behandeld (vocht gedraind, ontstekingsremmende medicijnen enz.) Er ging wel weer een operatiedatum voorbij zonder operatie. Na twee weken mocht ze weer naar huis overigens met een maagzweer waardoor weer een operatiedatum niet doorging.
Toen ze thuis was ging het de eerste 3 dagen best goed echter daarna ging ze veel overgeven, ze was ontzettend moe en weer kortademig. Toen ze een week thuis was werd ze weer opgenomen en bleek ze een borstholteontsteking (empyeem) te hebben. Daar is ze ook weer voor behandeld d.m.v. een vacuümdrain met vocht en medicijnen. Na twee weken kon ook die drain er weer uit, echter de operatie kon niet meer in het RPZ worden gedaan en we zouden overgeplaatst worden naar het Dr. Daniel den Hoed ziekenhuis. Maar er moest eerst een nieuwe PETscan worden gemaakt. Kort daarna begin december konden we daar voor het eerst terecht.
Op 24 januari is ze geopereerd. 's Middags belde de chirurg met de mededeling dat de operatie geslaagd was er was iets meer dan een lob weggenomen en er was ook een stuk van de zesde rib weggenomen omdat de tumor daar aan vast gegroeid was. Wat hij ook zei was dat hij dacht dat alles was weggehaald maar dat hij dat pas zeker wist als hij de uitslag van de Patholoog Anatoom had.
11 dagen daarna mocht Cor weer naar huis en op die dag hoorde ze ook dat de weefsels bij de PA hadden laten zien dat alles was weggehaald. We waren de koning te rijk want nu betekende dat, herstellen en rustig aan het leven weer wat oppakken.
Dr. van Klaveren viel met de deur in huis en zei dat ze er rekening mee moest houden dat haar gehele rechterlong moest worden verwijdert, en dat daarom nog een aantal onderzoeken nodig waren om er zeker van te zijn dat de overblijvende long het wel alleen kon redden. Die onderzoeken longperfusiescan, uitgebreide blaastest en een fietstest hebben weer bijna een maand geduurd. op 28 december kregen we daar de uitslag van en van Klaveren zei dat we maar eens over moesten gaan tot opereren! Hij zou haar op 3 januari in het Thoraxcentrum bespreken en als de chirurg het er mee eens was zou het ca. 10 dagen duren tot de operatie. We zouden op de hoogte gebracht worden van de uitslag van de bespreking met de chirurg. We zijn inderdaad op 3 januari gebeld door de longarts met de mededeling dat de chirurg het er mee eens was en dat we binnen 10 dagen een oproep voor de operatie zouden krijgen mocht dat niet het geval zijn dan moesten we zelf bellen. Je begrijpt het waarschijnlijk al, ook daar ging weer wat fout waardoor die 10 dagen er 21 werden en dan nog omdat we er zelf achteraan hebben gezeten.
Een week later moesten we voor de eerste nacontrole bij Dr. van klaveren komen. Nadat hij de wond had bekeken en goed had bevonden zei hij tegen Cor dat hij haar een behandeling van vier chemokuren wilde geven beginnend de volgende week. Hij zei tegen Cor dat ze die maar beter kon nemen. Er zouden wel wat bijverschijnselen zijn. Ze kon misselijk worden, haar haar zou gaan uitvallen en ze kon spierpijnverschijnselen krijgen ongeveer als bij een griep. Als patiŽnt hangend aan het leven ga je er dan natuurlijk voor. De volgende week voor het eerst naar het behandelcentrum voor de eerste chemokuur. We werden volledig ingelicht over hoe dat allemaal in zijn werk ging en wat we konden verwachten.
Corrie is van de chemo niet misselijk geweest, ze had na ca. 3 dagen alleen hele onrustige benen alsof er duizenden vlooien onder haar huid zaten. Het ging zelfs op een bepaald moment behoorlijk pijn doen. We hebben allerlei smeerseltjes geprobeerd totdat we er een hadden waarvan zij het idee had dat het hielp. Ze zou 4 behandelingen krijgen met tussenpozen van 3 weken waarin wel elke week haar bloed geprikt zou moeten worden. De kuur die ze kreeg was een paclitaxelkuur gecombineerd met carboplatin.
Zo rond half maart kreeg zij op een zaterdag (ik was niet thuis) terwijl ze onder de douche stond een raar gevoel in haar linkerarm en been alsof ze deze niet gebruiken kon ook haar buikwand trilde heftig. Toen ik aan het eind van de dag thuiskwam vertelde ze dat. Ik dacht natuurlijk dat het van de chemo kon zijn. We besloten wel om dit die maandag in de Daniel den Hoed te zeggen. Nadat we het die maandag hadden gemeld is de nurse practioner met ons verhaal naar de longarts gelopen en heeft dit voorgelegd. Er hoefde niets nagekeken te worden want ze konden er niets van maken!! Een aantal weken later zo tussen de derde en de vierde chemokuur kreeg ze onverklaarbare hoofdpijn en moest daar ook bij overgeven. We hebben toen de belprocedure in gang gezet (overigens werd er niet op gereageerd waarna we gewoon de longpoli hebben gebeld). We werden doorverbonden met de longarts die ons naar de spoedeisende hulp van "Dijkzicht" stuurde. Ze is daar op veel zaken gecontroleerd echter er is niemand die aan een CTscan van het hoofd dacht. Want dit moeten al tekenen zijn geweest van een uitzaaiing in de hersenen.
De longkanker was weg! Omdat te vieren hebben we begin juni een feestje gevierd voor zo'n 40 mensen waar wij het gevoel van hadden dat ze net iets meer hadden gedaan bij het tot steun zijn in die zo moeilijke periode.
Het was op een zaterdag avond begin juni en het was reuze gezellig.
Het weekeinde daarna hadden we afgesproken dat we voor een weekje met de caravan naar Zeist zouden gaan. Stephanie en Maurice gingen wandelen in Engeland en wij zouden die kleine knul (Ryan) op maandag ophalen en zaterdag weer mee terug brengen.
Zaterdag met de caravan vertrokken het was mooi weer en het was een fijne dag. De volgende dag (zondag) hebben we ook een goede dag gehad, weer mooi weer en we hebben lekker bij de caravan gerust met wat te drinken erbij.
's Maandags zoals gezegd terug gereden om Ryan op te halen. Corrie had nog steeds geen tekenen die er op wezen dat het niet goed zou gaan.
's Nachts van maandag op dinsdag moest ze plassen en is naar het campingtoiletje in de voortent gegaan. Daar is ze afgevallen en ze kon niet meer overeind komen. Ik heb haar overeind geholpen en we zijn weer naar bed gegaan. De volgende dag had ze hoofdpijn dus een pijnstiller ingenomen en nog wat op bed gebleven. Toen de koffie klaar was is ze er toch uitgekomen en we hebben buiten in de zon onder de parasol koffie gedronken. Die middag moesten we nog wat boodschappen doen en we zijn naar Zeist gereden. Ze liep daar met de wandelwagen waarmee ze overal tegen aan liep. Ze was afwezig en zeer onvast ter been. we hebben het hoognodige gekocht en zijn terug naar de camping gereden. Die middag hebben we ook besloten om de volgende dag in te pakken en terug te rijden naar huis. 's Avonds zouden we frites eten maar de snackbar op de camping was gesloten dus weer naar Zeist en het ging weer net als die middag. Daarop heb ik Corrie en Ryan in de auto in de schaduw gezet en ben even snel naar McDonalds gelopen.
Vanuit het ziekenhuis direct naar huis en Corrie naar bed. Ze kon niet zo goed lopen en haar urine niet zo goed ophouden. Ze voelde wel dat ze moest plassen maar vaak was dat te laat waardoor ze met een natte broek bij de wc kwam. 's Maandags naar Dr. de Groot. Hij riep ons binnen toen we aan de beurt waren en toen we zaten zei hij dat een mens wat moest meemaken in het leven waarop ik vroeg of hij contact had gehad met Dr. Jongen (de neuroloog)? Hij zei van niet en ik heb hem toen het verhaal vanaf die dinsdag verteld. Hij heeft de foto's van de SEH erbij gehaald en zei dat deze tumor volgens hem nog wel te verwijderen was maar dat Cor er wel rekening mee moest houden dat ze uiteindelijk aan deze ziekte zou overlijden. 's Woensdags naar het ziekenhuis voor de MRIscan. De rest van de week gewoon op bed. Ik heb met haar gesproken over dat wij toch allang wat hadden moeten regelen m.b.t. ons beider uitvaart. Niet omdat ik dacht dat zij hieraan zou overlijden maar omdat er, nu er toch uitzaaiingen waren, eens een tumor zou zijn waar zij het niet van zou winnen. We hebben voor die vrijdag een afspraak gemaakt met Ger de Kramer de begrafenisondernemer. hij zou komen nadat wij naar de neuroloog waren geweest voor de uitslag. De uitslag was redelijk hoopgevend, Dr. Jongen dacht dat de tumor, omdat het er maar een was, goed te behandelen was, de vraag was volgens hem alleen wat de beste behandeling was. Hij zou bellen met collegae van het EMC en de Daniel den Hoed en we zouden maandag of dinsdag horen wat er besloten was.
De volgende dag had Corrie weer erge hoofdpijn en Ik heb toen voor Ryan gezorgd en de spullen bij elkaar gezocht en ingeladen die mee moesten. Corrie is uit bed gekomen vlak voordat we zouden weg rijden maar heeft toch nog een aantal belangrijke zaken gepakt die ik in de haast was vergeten zoals opladers voor de GSM's. We zijn naar huis gereden en waren om ca. 14.00 uur thuis, natuurlijk te laat voor de huisarts. De volgende dag (donderdag) de huisarts gebeld waar we gelukkig snel konden komen. Het verhaal verteld en de Dr. heeft haar onderzocht, gekeken naar krachtverlies en uitvalverschijnselen. Op een bepaald moment zei ze dat er volgens haar niet zoveel aan de hand was en omdat we voor die maandag toch een afspraak hadden staan met de longarts, moesten het maar bij hem melden, dan kon hij bepalen of er een neuroloog bij moest  komen. Thuis gekomen is ze direct naar bed gegaan. Naar het weekeinde toe werd het steeds minder maar we probeerden te wachten tot maandag.
Op zondag echter zei Stephanie dat het zo niet langer kon en dat we naar de huisartsenpost moesten bellen. Dat is gebeurt en we konden daar snel komen. De dienstdoende huisarts heeft ons verhaal aangehoord en vond dat er wat moest gebeuren en heeft contact opgenomen met de neuroloog van dienst. We moesten dan ook direct naar de spoedeisende hulp. Daar is ze onderzocht bloed afgenomen, een thoraxfoto gemaakt en een CTscan van haar hoofd.
Uit de laatste bleek dat er een uitzaaiing in haar hoofd zat van 4 cm. De Neuroloog dacht dat gezien de plaats dat er nog wel behandeling mogelijk was, hoewel hij wel twijfelde of de tumor geheel verwijdert kon worden, en om zeker te zijn moest er een MRIscan worden gemaakt. We gingen ontzettend bedrukt het ziekenhuis uit met afspraken voor een MRIscan voor die woensdag en een voor de neuroloog voor de uitslag.
Die middag werden we gebeld door het secretariaat van de neurochirurg in het EMC met de mededeling dat er een afspraak was gemaakt voor vrijdag 7 juli. Dat was ongeveer nog twee weken verder. Ik zij tegen die dame dat ik dat rijkelijk laat vond, waarop zij zei dat ze dat met Dr. Jongen had besproken en dat hij er geen bezwaar in zag.
In dat weekeinde ging Cor snel achteruit waardoor wij het beter vonden om de huisartsenpost te bellen. In overleg met de dienstdoende neuroloog is toen besloten om haar paracetamol met codeÔne te geven. Hier werd ze weer ontzetten duf van wat me ook zorgen baarde. Na 's avonds ook nog een huisarts bij haar bed te hebben gehad zijn we gaan slapen en heb ik de volgende morgen onze eigen huisarts gebeld. Die is langsgekomen en heeft na de situatie te hebben beoordeeld, contact opgenomen met de neuroloog waartegen hij heeft gezegd dat als we nog iets met die mevrouw wilden dat we dat dan wel nu moesten doen en niet pas 7 juli. Daarop is besloten dat ze naar de SEH zou komen met een ambulance. Er zijn weer foto's gemaakt en ook weer een CT, daarna is besloten haar op te nemen en te proberen om de onderzoeken en eventuele behandeling sneller te laten plaatsvinden. Corrie vond het verschrikkelijk dat ze opgenomen moest worden want ze wilde naar huis. Ik heb tegen haar gezegd dat ze dit nog maar moest ondergaan omdat ze er nu haast van wilde maken om haar te genezen. De volgende dag (dinsdag) om ca. 08.15 werd ik door de neuroloog gebeld met de mededeling dat ik binnen een uur in het ziekenhuis moest zijn want ze zou naar de SEH van het EMC gaan alwaar ze haar opnieuw zouden beoordelen om de behandeling sneller te kunnen starten. Dat is gebeurd en ze is opgenomen. De neurologe dacht dat de tumor zo diep in de hersenen zat dat opereren niet mogelijk was, we moesten ons maar vasthouden aan evt. bestralen.
Ook in het ziekenhuis ging ze gestaag achteruit kon ze eerst met hulp nog naar het toilet, dat behoorde al gauw niet meer tot de mogelijkheden en lag ze in bed met een tena.
Op donderdag werd er 's middags nog een CT van haar borst en buik gemaakt om te kijken of daar geen uitzaaiingen zouden zitten. Op vrijdag werd ik gebeld door de neurochirurg met de vraag of ik naar het ziekenhuis kon komen, hij wilde wat uitleggen en Cor had gevraagd of ik daar bij mocht zijn. Ze gingen die middag een punctie nemen van de tumor en daar wilde hij over praten omdat het niet zonder gevaar was. In dat gesprek zei hij ook dat de algehele conditie van Cor dermate verslechterd was dat ze waarschijnlijk niet meer zouden behandelen. Dat viel bij mij nogal rauw op mijn dak. Corrie daarentegen heeft er amper op gereageerd. Wat mij later het idee gaf dat zij zich al bij het onvermijdelijke had neergelegd.
Maar enfin, ik ben die middag in het ziekenhuis gebleven en de chirurg kwam na de ingreep vertellen hoe het was gegaan. De punctie was goed gegaan, hij had op drie plaatsen hapjes weg gehaald en ook nog een cyste. Natuurlijk was het voor mij een uitgelezen gelegenheid om nog eens een lans te breken voor wel een behandeling. Daarop zei hij enkel dat hij in de status zou noteren dat er een sterke behandelwens was.
's Zaterdags op bezoek vond ik haar hard achteruit gegaan maar weet dat aan de gevolgen van de punctie. 's Zondags om ca. 12.45 uur werd ik gebeld door de neurochirurg, Hij was die ochtend aan haar bed geweest en hij vond haar achteruit gegaan, daarop had hij een nieuwe CT laten maken en er bleek in het gebied van de tumor nu ook een bloedinkje en een lichte zwelling te zitten. Die drie dingen samen maakten dat zij zo was achteruit gegaan.
Hij zou bij haar een reservoirtje (rickham) onder de hoofdhuid aanbrengen waarin met een naaldje een draintje zou worden aangelegd om de druk van het hersenvocht te verlagen.
Ik ben snel naar het ziekenhuis gegaan omdat ik haar nog een kus wou geven voor ze naar de OK ging. Ik kwam daar net een minuut of drie, vier te laat aan. Ik heb Stephanie gebeld, die ook naar het ziekenhuis is gekomen. Samen hebben we gewacht totdat ze weer terug was. De chirurg is ook nog even bij ons geweest en heeft gezegd dat als zij sterk zou opknappen van die drain ze dan mogelijk toch nog behandeld zou kunnen worden.
Nadat ze terug op zaal was zijn Stephanie en ik niet lang in het ziekenhuis gebleven omdat ze heel slaperig was.
De volgende dag (maandag) was ik toevallig wat vroeger in het ziekenhuis en vond haar alleen in een 2 persoonskamer. We werden opgewacht door de HBO verpleegkundige die vertelde dat de beslissing om niet meer te behandelen was gevallen. Ze wilde graag weten wat er verder moest gebeuren. We hebben (Corrie en ik) direct gezegd dat ze dan naar huis moest komen omdat ze het recht had om thuis in haar eigen huis te sterven. Ik mocht in het ziekenhuis blijven totdat Cor naar huis ging. Ze zouden proberen dat zo snel mogelijk te regelen want er moest natuurlijk een bed komen maar ook moest de wijkverpleging ingeschakeld worden. Al gauw bleek dat we op woensdag naar huis zouden kunnen. Die avond had Cor al het gevoel dat het zou gaan gebeuren en ik moest alle familie roepen. Ik mocht alleen niet boos zijn als ze 's morgens haar ogen weer open zou doen!!!
's Nachts bleek dat het niet zo'n vaart zou lopen en is iedereen weer naar huis gegaan.
De volgende ochtend heb ik weer iedereen moeten waarschuwen omdat ze ook toen dacht dat haar einde er aan kwam. We hebben die dag met z'n allen in het ziekenhuis afwisselend aan haar bed en in het dagverblijf gezeten, en ook nu weer bleek 's avonds dat het gelukkig nog niet zo ver was.
De volgende dag kwam er volgens afspraak een telefoontje met de mededeling dat het bed tussen 08.30 en 10.30 uur zou worden afgeleverd. Nadat door gegeven te hebben bij de verpleging hebben zij de ambulance besteld voor ca. 13.00 uur. Vlak daarna belde Maurice met de mededeling dat het bed al was gearriveerd. Ik direct naar de verpleging die weer alles op alles hebben gezet om de ambulance ook te vervroegen. Overigens dat kon nog wel 11.00 uur worden. Corrie en ik moesten wachten op de ambulance en om bij 10.00 uur zag ik twee ambulance verpleegkundigen op de gang en toen ik dat tegen Cor zei begon ze ontzettend te huilen, zo blij was ze dat ze naar huis kon. Eenmaal in de ambulance is de chauffeur met grote snelheid naar Spijkenisse gereden. Thuis aangekomen heeft ze weer hartverscheurend gehuild vanwege de blijdschap die ze voelde bij het THUIS komen.
Ze is door het ambulance personeel op haar bed gelegd en op dat moment stond Stephanie klaar met biefstuk. Ze wilde dat zo graag thuis eten! Overigens het kwam er aan het eind van de middag ook weer uit samen met de "Monaco" die Jan en Joke uit Frankrijk hadden meegebracht. Die woensdag was er nog redelijk goed contact mogelijk ze kon nog praten al had ze wel last van afasie. De volgende dag toen ik haar drinken wilde geven knikte of schudde ze alleen met haar hoofd. Op de vraag of ze niet meer kon praten?, schudde ze ontkennend. Tussen de middag zou de huisarts komen om over mogelijke euthanasie te spreken alleen ze was niet meer wakker te krijgen. Daarop hebben we in gezamenlijk overleg besloten om een morfinepompje te laten komen en aan te sluiten. Dat is aan het begin van de avond gebeurd. De volgende dag is daar ook nog "dormicum" een sterk slaapmiddel bij gekomen omdat we bang waren dat ze door de morfine heen toch nog pijn zou krijgen. Hiermee is ze tot zaterdagavond heel rustig geweest. Die avond bleek dat de laatste uren waren aangebroken en we hebben besloten om bij haar te waken. Later op de avond hebben we nog een aantal keren een bolus gegeven om te proberen haar wat te helpen, alleen dat lukte niet. Daarop hebben we de huisartsenpost gebeld en is er een huisarts langs geweest die niet meer kon doen dan de dosis morfine/dormicum te verdubbelen in samenspraak met Galando.
Kort hierna deed Cor hoewel ze diep in slaap was haar ogen open, keek mij aan en daarna Stephanie waarna haar ogen braken. Kort daarop is ze vredig ingeslapen.
Omdat we door veel mensen zijn gesteund in die moeilijke periode wil ik zonder iemand apart te noemen al die mensen bedanken!
Maar vooral wil ik Corrie bedanken voor het leven dat ze me heeft gegeven, voor de dochter die ze me heeft geschonken zonder wie ik geen schoonzoon en kleinzoon zou hebben, ik wil haar bedanken voor het zichzelf weg cijferen al die dertig jaren, voor mij maar ook voor heel veel anderen, ik wil haar bedanken voor de liefde die ik heb ontvangen maar ook aan haar heb mogen geven, ik wil haar ook bedanken voor de zorg waarmee ze me overladen heeft. Ik wil haar bovenal bedanken voor alles wat ze me heeft gegeven en wat ik haar nooit zal terug kunnen geven.
Corrie bedankt, wacht op mij!